Puste2 MENU
               
            I. Faza korespondencyjna.

            Po otrzymaniu kwestionariusza ankiety z kurii do przedyskutowania rozesłaliśmy 4 listopada 2021 roku wszystkim członkom rady powierzony materiał. Poprosiliśmy, by zapoznali się z treścią tez i wskazali w których obszarach tematycznych dyskusji chcieliby uczestniczyć. Aktualnie rada liczy 25 członków. Odseparowaliśmy księży, co dało nam liczbę 22 członków. 14 spośród 22 członków odpowiedziało na przesłaną korespondencję. Należy rozumieć, że członkowie, którzy nie odpowiedzieli w wyznaczonym czasie (8 osób) uchylili się od udziału w dyskusji. Nadesłane odpowiedzi pomogły nam ustalić porządek dyskusji:
- obszar piąty zyskał do dyskusji największą liczbę dyskutantów - 4 osoby
- obszary drugi, trzeci, szósty i dziewiąty - na nie wskazały po trzy osoby spośród respondentów
- obszar czwarty i ósmy cieszyły się zainteresowaniem po dwie osoby każdy
            Poprosiliśmy wszystkich zgłaszających wstępną chęć w dyskusji, by przeglądnęli jeszcze raz zakres pytań wybranych przez dyskutantów i stawili się w piątek, 12 listopada o godzinie 19.30 w sali spotkań na plebanii w celu przedyskutowania zaproponowanych tematów. Nie mogących uczestniczyć w spotkaniu poprosiliśmy o wypowiedzi mailowe.

            II. Faza dyskusyjna.

     W zapowiedzianym spotkaniu wzięło udział ostatecznie 11 osób nie licząc proboszcza jako gospodarza spotkania i protokołującego przebieg dyskusji. Kolejnych dwoje członków rady nadesłało swe pisemne wypowiedzi. Nadto spośród grup parafialnych, które zostały poinformowane o możliwości udziału w dyskusji na temat pytań zawartych w ankiecie synodalnej jedna grupa młodych, określająca siebie jako Duszpasterstwo Akademickie przy parafii św. Jana Kantego podjęła dyskusję na tematy poruszone w pytaniach ankietowych. Jeden z członków Rady, który jest jednocześnie członkiem powyższej grupy młodych zreferował przebieg wcześniejszej dyskusji młodych. Spotkanie rozpoczęliśmy modlitwą do Ducha Świętego i Patronów Archdiecezji których wskazał w homilii na rozpoczęcie etapu diecezjalnego Metropolita Krakowski Arcybiskup Marek Jędraszewski (17.10.2021) Zakończyliśmy Apelem Jasnogórskim jako wyrazem jedności z papieżem Franciszkiem i z wszystkimi wierzącymi uczestniczącymi w obradach Synodu. Wypowiedzi ustne i na piśmie zostały włączone w ogólne, poniższe opracowanie odpowiedzi na pytania ankietowe w ramach Synodu o synodalności.

            1. TOWARZYSZE PODRÓŻY

            1. a. które ze wspólnot parafialnych są najliczniejsze i dlaczego?
            W parafii św. Jana Kantego najliczniejszą grupą parafialną jest Żywy Różaniec, co wynika ze specyfiki tejże (na jedną różę powinno składać się 20 osób) a róż w parafii mamy 10. Nawet jeśli w poszczególnych różach brakuje po kilka róż, można śmiało utrzymywać, że Żywy Różaniec skupia obecnie około 150 osób. Nie należy jednak przeceniać atutu liczebności tej grupy mając na uwadze zaawansowany wiek większości uczestników. Stąd aktualna troska o założenie róż wśród średniego pokolenia i młodzieży (dwie spośród 10 róż, 30 spośród 150 osób)

            1. b. które ze wspólnot parafialnych są najmniej liczne i dlaczego?
            Najmniej liczny jest bodaj Parafialny Odział Akcji Katolickiej. Skupia pięć osób w wieku 75 + które w większości borykają się z piętnem starości, z przewlekłymi schorzeniami i nie mają następców w młodszych pokoleniach.

            1. c. które ze wspólnot parafialnych przeżywają kryzys i dlaczego?
            Podobny problem, czyli postępująca starość dotyczy Honorowej Straży Najświętszego Serca Pana Jezusa i Rodziny Radia Maryja. Składają się one z emerytów i stanowią hermetyczne grono, które nie potrafi otworzyć się na nowych członków z młodszych pokoleń. Zaś orkiestra parafialna i schola dziecięca Boże Nutki po okresie ostrej izolacji w stanie pandemii nie znalazły w sobie odwagi, by wrócić do cotygodniowych spotkań stacjonarnych. Zastanawia trwanie rodziców scholistek i ministrantów przy decyzji odmownej co do posyłania ich na zajęcia w salce parafialnej przy jednoczesnym uwolnieniu możliwości spotkań w innych salkach rozmaitych kursów, czy warsztatów
            Zwiastunem wychodzenia z kryzysu przynajmniej wśród dzieci może być zajmująca, godna rozpowszechnienia inicjatywa podjęta przez katechetkę przygotowania Jasełek w postaci filmu, możliwego do zdalnej publikacji.

            1. d. które grupy społeczne mogą czuć się w Kościele zmarginalizowane i dlaczego?
            Prawdopodobieństwo poczucia marginalizacji mogą przeżywać następujące grupy osób:
- osoby po 26. roku życia (kończące udział w duszpasterstwie akademickim i nie znajdujące opieki przez szczątkowo funkcjonujące duszpasterstwo rodzin)
- osoby uczęszczające do tej pory na Msze św. w rycie trydenckim po motu proprio papieża Franciszka Traditionis custodes (2021) do chwili uregulowania ich obecności w kościele i możliwości korzystania z praktyk w wybranym przez siebie rycie na poziomie diecezjalnym, choć należy również rozumieć wagę postanowień powyższego dokumentu, czyli zaznaczyć, że do udziału w liturgii w języku łacińskim wskazana byłaby gruntowna znajomość języka łacińskiego (ktoś, kto nie podjął osobistego wysiłku, nie ma lub ma ograniczne prawo protestu i wymagań); należy też rozumieć, że ktoś, kto odrzuca dokumenty Soboru Watykańskiego II - przez swoje osobiste decyzje doprowadza do marginalizacji swej obecności we współczesnym Kościele.
- osoby o orientacji homoseksualnej z powodu braku wiedzy o ośrodkach w Kościele, w których mogą otrzymać wsparcie moralne i sakramentalne.
- osoby nie mające odwagi włączyć się do funkcjonujących w parafii grup, poszukujące wykraczającego poza posługę sakramentalną, osobistego kierownictwa duchowego, wymagające cierpliwości, kompetencji i poświęcenia.
- osoby, które oczekiwały pomocy materialnej, psychologicznej czy duchowej, a błędnie zakwalifikowane do grona wyłudzających i natrętów nie znalazły jej w parafii.

            1. e. co można uczynić, aby każdy człowiek ochrzczony czuł się w Kościele jak w domu?
            Zakładać niewielkie, kilkuosobowe wspólnoty z liderem gotowym do osobistego świadectwa o nawróceniu, towarzyszenia w nawróceniu uczestników, z posługą umożliwiającą głębokie i intensywne doświadczenie religijne. Z chęcią docenienia, zauważenia i włączenia do Kościoła przychodzących i potraktowania ich jak braci. Z formacją pozwalającą pogłębić znajomość Słowa Bożego i prawd wiary. Z odwagą zaangażowania misyjnego (wyjścia naprzeciw tych, którzy są daleko aby przyciągnąć ich na nowo do Kościoła, zachęcić do powrotu) por. Aparecida, V Ogólna Konferencja Episkopatów Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Dokument Końcowy, Wydawnictwo Przystanek Jezus, 2014, s. 115n.
            Wszystko to stanie się możliwe, o ile znajdą się osoby podejmujące taką misję wśród duchownych i świeckich oraz znajdzie się czas po wykonaniu przez nie podstawowych obowiązków duszpasterskich i zawodowych.

            2. SŁUCHANIE

            2.a. W jaki sposób Bóg przemawia do nas przez głosy, które czasami ignorujemy?
            Paradoksem jest to, że najbardziej zignorowanym głosem Boga może się okazać Jego interwencja, sugestia, naprowadzenie, porada jakiej udziela nam w sposób bezpośrednio skierowany do konkretnej osoby, w sposób nadprzyrodzony, nienamacalny, nieuchwytny za pomocą zmysłów. Mamy obawy o wykluczenie środowiskowe, po zaprezentowaniu takiego osobistego objawiania, nie mamy osobistego doświadczenia, aby umieć odpowiedzieć na nie, mamy inaczej skonstruowaną umiejętność percepcji, która czyni nas obojętnymi na taką inicjatywę ze strony Boga.

            2.b. czy, a jeśli tak, to w jaki sposób wysłuchiwani są świeccy, zwłaszcza kobiety i młodzi ludzie?
            Raczej są wysłuchowani. Parafia jest postrzegana jako otwarta, traktująca poważnie oddolne inicjatywy wiernych w granicach możliwości i kompetencji odpowiedzialnych duszpasterzy.
W skład rady parafialnej (aktualnie 25 osób) wchodzi 10 kobiet w różnym wieku i  11 młodych, którzy nie przekroczyli, bądź w niewielkim stopniu przekroczyli 40-sty rok życia. Wszyscy oni są w pełni uprawnionymi członkami rady, mającymi prawo swobodnej wypowiedzi i głosowania przy decyzjach podejmowanych gremialnie. W wypadku decyzji odmownej każdy członek rady i parafianin może liczyć na jej uzasadnienie.
            Choć nie brakuje też obaw ze strony duchownych ogólnie w Kościele co do kontaktu z kobietami i dziećmi wobec presji społecznej związanej z przypadkami pedofilii duchownych.
            Co jakiś czas pojawiają się również skargi na protekcjonalne traktowanie kobiet-studentek przez duchownych nauczycieli akademickich na uczelniach katolickich. Trudno powiedzieć na ile uzasadnione i znajdujące potwierdzenie w rzeczywistym zachowaniu wykładowców.  

            2.c. jak wygląda w Archidiecezji tolerancja wobec tych, którzy mają inne poglądy niż oficjalne stanowisko Kościoła?
            Niepokoją przypadki nadmiernej, źle pojmowanej tolerancji:
- dla żyjących w związkach niesakramentalnych (niepokój o zbyt pobłażliwe dopuszczanie ich do życia sakramentalnego)
- dla pedofilii duchownych (tolerowanie przestępstw, czego wyrazem było dopuszczanie do spełniania posługi duszpasterskiej po podejrzeniu przestępstwa)
- pobłażliwe przyjmowanie do seminarium osób, które nie kryły swej orientacji homoseksualnej.

            3. ZABIERANIE GŁOSU

            3.a. co umożliwia lub utrudnia odważne, szczere, i odpowiedzialne wypowiadanie się w naszym kościele lokalnym i w społeczeństwie?
            W społeczeństwie utrudnia je polaryzacja poglądów środowisk stymulowana w znacznej mierze przez media oraz przez publiczne debaty i wystąpienia polityków.
            W Kościele? Podobnie, liderzy grup (zarówno duchowni jak i świeccy) zwłaszcza ci o mocnej osobowości, próbują przedstawiać wspólnoty, jako najwłaściwszą receptę na wszystkie potrzeby poszukujących. Trudno w takim wypadku nie odnieść wrażenia o słabym wyczuciu służenia w rozmaitości jednemu Panu. Nie brakuje przypadków rywalizacji pomiędzy grupami. Podbierania sobie nawzajem uczestników, czy przeciągania ich na własną stronę.
            Poważnym problemem jest też (wśród duchownych jak i wśród świeckich) ostentacyjne, nierzadko permanentne, krytykanctwo innych jak również krzywdząca, powierzchowna klasyfikacja, szufladkowanie tych, którzy zdobyli się na szczerą otwartą wypowiedź.
            Niekorzystnie, co oczywiste, wpływa też rozmijanie się deklaracji i zapewnień prezentowanych przez hierarchów ze stylem życia, który prowadzą oraz opieszałość, czy tym bardziej brak podejmowania odważnych decyzji, które byłyby przekonywującą odpowiedzią na wcześniej odważnie wyrażone oczekiwania. 
            Przekonuje natomiast i budzi zaufanie otwarta, daleka od opiniowania, owszem empatyczna postawa duszpasterzy. Duże znaczenie ma też transparentność i regularność informacji finansowych wobec ofiarodawców finansujących przedsięwzięcia jak również przejrzystość i uczciwość informacji z przebiegu spotkań rady parafialnej.

            3.b. Jakie są możliwości zabierania głosu osób świeckich w sprawach kościelnych?
            Wydaje się, że obecnie znaczne, dzięki funkcjonującej radzie parafialnej. Parafianin, jeśli odczuwa trudność z ujawnieniem swego punktu widzenia, nie musi zabierać głosu osobiście. Może to uczynić w dialogu z duszpasterzami przez swojego reprezentanta z rejonu, który jest członkiem rady parafialnej.

            3.c. kiedy i jak udaje się powiedzieć to, co jest dla nas ważne?
            Podczas indywidualnych rozmów z księżmi. Dla uczestników grup podczas stałego towarzyszenia duchownego jako opiekuna grupy. Nie należy też umniejszać roli spotkania parafianina z duszpasterzem w kancelarii parafialnej, ani kontaktu telefonicznego czy mailowego, który zwykle przygotowuje osobiste spotkanie.
            3.e. kto przemawia w imieniu wspólnoty chrześcijańskiej i jak on jest wybierany?
            Rada parafialna spełnia rolę łącznika pomagającego w konwersacji pomiędzy duchownymi i parafianami. Kadencja rady trzyletnia. Wybory członków rady pierwszej kadencji (2019) podane do publicznej wiadomości, z możliwością wpływu parafian na wybór reprezentantów. Regularne, kwartalne spotkania rady. Rzetelna informacja z przebiegu spotkania podana do publicznej wiadomości.

            4. CELEBROWANIE

            4.a  w jaki sposób modlitwa i celebracje liturgiczne inspirują i ukierunkowują nasze wspólne życie i misję w naszej wspólnocie? oraz
            4.b. w jaki sposób modlitwa i celebracje liturgiczne inspirują najważniejsze decyzje?
            Jak to wcześniej określiliśmy brakuje opieki duszpasterskiej wobec młodych na progu życia zawodowego (zarówno wobec samotnych jak i małżeństw, czy młodych rodzin). Osobną sprawą jest to, czy oni znaleźliby czas na korzystanie z opieki duszpasterskiej i czy zechcieliby z niej skorzystać. Ważne jest to, żeby być przygotowanym   na spotkanie z nimi na posługę wobec nich, żeby, gdy przyjdą do kościoła nawet okolicznościowo i sporadycznie, żeby mieli poczucie, że są oczekiwani i że znajdą to, czego oczekują. Wydaje się, że taką pigułką odnowy duchowej, odbudowania świeżości ducha mogłaby być codzienna lapidarna, trzyminutowa homilia, pozbawiona specjalistycznego języka teologicznego, wykluczająca zaciemniającą wielowątkowość, prosto i komunikatywnie pozwalająca zgłębić jedno praktyczne zagadnienie dotyczące życia i wiary chrześcijanina.
            Wydaje się również uzasadnione przygotowanie przynajmniej co jakiś czas w ramach spowiedzi przedświątecznej lub rekolekcyjnej nabożeństwa pokutnego, podczas którego mielibyśmy okazję dowiedzieć się w praktyce jak wypełnić wszystkie warunki dobrej spowiedzi.

            4. c. w jaki sposób krzewimy czynne uczestnictwo wszystkich wiernych w liturgii? i
            4. d.  jaka przestrzeń jest dana na uczestniczenie w posłudze lektora i akolity?
            Wierni sami potrafią się upomnieć o włączenie ekranu z tekstem pieśni pod nieobecność organisty czy o możliwość czytania Słowa Bożego. Sami też potrafią zagospodarować czas adoracji Najświętszego Sakramentu zarówno modlitwą wspólną, głośną, animowaną jak również modlitwą osobistą w ciszy. Mają po temu wiele okazji w życiu liturgicznym tygodnia, czy miesiąca w parafii.
            Parafia korzysta również z posługi 4 nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii rozdających komunię świętą wiernym. Rokrocznie przypominamy wiernym o możliwości przygotowania kolejnych nadzwyczajnych szafarzy w ramach diecezjalnego kursu nadzwyczajnego szafarza Eucharystii.
            Wydaje się, że jest, wprawdzie jednostkowe, ale stałe zainteresowanie wiernych przyjęciem stałego diakonatu. Gdyby archidiecezja podjęła przygotowanie stałych diakonów do święceń, znalazłoby się natychmiast w naszej parafii dwóch kandydatów.

            4.e. Jakie są mankamenty w celebracji i modlitwie w obszarze parafii, dekanatu i diecezji?
            W parafii:
            - Istnieje obawa, iż przystępujący do spowiedzi świętej podczas niedzielnej Mszy św. w nikłym stopniu uczestniczą czynnie we Mszy św.
            Wobec braku możliwości spowiadania w niedzielę poza Mszą św. (osiem Mszy św.) należy zachęcać wiernych do spowiedzi w tygodniu, zwłaszcza pół godziny przed Mszą św. wieczorną.
            Należy też na katechezie uświadamiać wiernym, że skoro podczas jednej Mszy św. przybyli do świątyni na spowiedź, to w kolejnej powinni wziąć udział czynny i w pełni - przyjmując komunię świętą.
            - W wypadku kazania, a nie homilii podczas Mszy św. brakuje nawiązania do wcześniej przeczytanej Liturgii Słowa.
            - Rozpoczynanie Liturgii Wigilii Paschalnej (w Wielką Sobotę) przed zmrokiem.
            - Adoracja IHS po Mszy św. w pierwszą niedzielę miesiąca nie powinna być przegadana i schematyczna. Lepiej mniej słów, a więcej czasu na osobistą adorację w ciszy.
            W Archidiecezji:
            - Słabo przygotowani lektorzy pod względem emisji głosu i dykcji, co utrudnia lub nawet wyklucza zrozumienie czytanego Słowa Bożego. Brak osobistego przygotowania lektora, poprzez próbę czytania i modlitwę do publicznego czytania Słowa Bożego.
            - Brak publicznego celebrowania Liturgii Godzin (brewiarza)
            - nikłe zaangażowanie świeckich w posługi liturgiczne
            - Zbieranie składki pieniężnej podczas modlitwy eucharystycznej co nie oznacza, że składkę należałoby wyeliminować (chodzi o zaznaczenie zgrzytu, który koniec końców usprawiedliwia roztropność duszpasterska)
            - brak powszechniej stosowanej modlitwy powszechnej spontanicznej i uwielbienia co wymaga zachęcania wiernych do udziału w adoracjach wspólnotowych i nabycia doświadczenia jak też odwagi do tego rodzaju modlitwy.   
           
            5. WSPÓŁODPOWIEDZIALNI W NASZEJ WSPÓLNEJ MISJI
 
            5.a. w jaki sposób każda osoba ochrzczona jest powołana do uczestniczenia w misji Kościoła? i
            5.b. co przeszkadza ochrzczonym w byciu aktywnymi w misji?
 
            Zawęzimy odpowiedź do relacji katechetki. Ochrzczonej. Po studiach teologicznych z przygotowaniem katechetycznym. Z osobistą pasją katechizowania młodych. Z rzetelnym korzystaniem z formacji dla katechetów przygotowanej przez diecezję. Z misją, czyli skierowaniem przez biskupa do katechizacji w konkretnym czasie, w konkretnej szkole.
            Przeszkodą dla niej jest powszechniejący fakt rozpadu rodzin oraz lansowanie absurdalnego dla chrześcijaństwa stylu życia: wierzący, niepraktykujący. Trudno jej podejmować wyznaczoną jej misję w atmosferze utrwalającego się buntu wobec kościoła, zaniedbań życia religijnego w rodzinach katechizowanych (nierzadkie wypadki kilkuletniej nieobecności rodziny na Eucharystii, czy zupełnego braku modlitwy i lektury Pisma świętego w rodzinie).
            Nie zraża się, nie poddaje się, pokonuje przeszkody. Zachowuje otwartość, cierpliwość w słuchaniu, odwagę w prezentowaniu wspólnych form zaangażowania na katechezie i poza nią (jasełka, konkursy biblijne, uczestnictwo w nabożeństwach, działalność charytatywna) Sama poszerza wiedzę religijną i wiedzę o Kościele katolickim.

            6. DIALOG W KOSCIELE I W SPOŁECZEŃSTWIE i
            8. WŁADZA I UCZESTNICTWO
 
            Wydaje się, że szósty i ósmy obszar tematyczny albo powielają wcześniej postawione pytania (w obszarze trzecim) albo poruszają kwestie, w których z poziomu naszej parafii nie jesteśmy kompetentni udzielać odpowiedzi lub nie mamy stosownego doświadczenia, żeby ich udzielać.

            7. EKUMENIZM

            7.a. jakie relacje ma nasza wspólnota kościelna z członkami innych tradycji chrześcijańskich i wyznań?
            Są to najczęściej kontakty z Ukraińcami, prawosławnymi lub gregkokatolikami, którzy częstokroć przy okazji zawierania związku małżeńskiego, bądź decyzji o katechizacji dzieci ubiegają się o włączenie do Kościoła  katolickiego. Osobowo są życzliwi, serdeczni, pracowici, uczciwi i pobożni, co i nas inspiruje do zaprezentowania podobnych zalet.

            7.c. jakie owoce przyniosło nam wspólne podążanie?
            Podstawowym owocem wspólnego podążania w wierze jest potrzeba odpowiedzi na pytanie w kogo, w co sam wierzę, żeby być przygotowanym do twórczego konstruktywnego dialogu z wyznawcami innych wyznań chrześcijańskich.
 
            9. ROZEZNAWANIE I PODEJMOWANIE DECYZJI

            9.a. jakie metody i procesy stosujemy w podejmowaniu decyzji i jak je można ulepszyć?
            Skoncentrujmy się na tym, z czego korzystamy. Rada parafialna jako reprezentacja wiernych w dialogu z duszpasterzami ma charakter doradczy, co oznacza, że przy skorzystaniu z głosowania w celu wyboru decyzji gremium proboszcz może przeciwstawić się decyzji ogółu. Nie ciąży nam takie ograniczenie. Nie jest ono dla nas przeszkodą. Wiele z rozwiązań, które nas interesują, których potrzebujemy, są już opracowane w Kościele i powszechnie akceptowane przez wiernych. Zatem nieczęsto korzystamy z głosowania. Jeśli już korzystamy z takiego prawa, staramy się przygotowywać do niego, dyskutować, słuchać siebie nawzajem, rozważyć za i przeciw, stosować rozsądną argumentację. To sprawia, że podczas kilku głosowań w obecnej kadencji proboszcz przyjął ich wyniki bez zastrzeżeń i szanując wolę większości głosujących. Okazało się też po ppublikowaniu podjętych decyzji i wprowadzeniu ich w życie, że podejmowaliśmy z Bożą pomocą decyzję słuszną, pomyślną, niekwestionowaną w parafii.  

            10. FORMOWANIE SIĘ W SYNODALNOŚCI

            10. a. w jaki sposób nasza wspólnota kościelna formuje ludzi, aby byli bardziej zdolni do podążania razem, słuchania siebie nawzajem, uczestniczenia w misji i angażowania się w dialog?
            Po prostu my młodzi z DA przy parafii św. Jana Kantego i my członkowie rady parafialnej otwieramy się na wyzwania, które przynosi nam życie kierowane przez Bożą Opatrzność. Blisko trzyletnia historia spotkań rady wskazuje na to, że lepiej konstruować niż narzekać, że lepiej służyć dobru wspólnemu niż eksponować osobiste pretensje, żale i urazy, że wysiłek i praca nad sobą służy każdemu z nas ale też dobru ogólnemu, że warto poznawać siebie nawzajem i warto sobie nawzajem cierpliwie towarzyszyć.
            Trzeba przyznać, że wobec pochylenia nad powyższymi pytaniami towarzyszyły nam obawy: czy stać mnie na publiczną wypowiedź, czy moja wypowiedź nie będzie zbyt obrazoburcza, czy nie zostanie odebrana jako atak, czy znamy już siebie na tyle i ufamy sobie do tego stopnia, żeby być szczerym i otwartym, czy mamy wystarczającą ilość wiedzy, mądrości, kompetencji  w rozumieniu Kościoła, żeby wypowiadać się na jego temat w tak obszernym zakresie tematycznym i w tak krótkim czasie.
            Nie poddawaliśmy się jednak i przy końcu swobodnej dyskusji okazało się, że mamy wiele do powiedzenia, że kolejny raz i kolejny, już dla pożytku parafii będziemy nawiązywać do poruszonych tematów.
            Ufamy też, że udało nam się zaprezentować nasz ogląd Kościoła, którym jesteśmy uczciwie, obiektywnie i troskliwie.

            Dla większej chwały Bożej.